Het wordt weer eens tijd voor een blog. Sinds ik ben begonnen met Missie Marieke gebeurt er veel. Zo kom ik vele mensen uit vroegere tijden tegen. Zo ook Josje; zij vertelde mij dat ik een echt voorbeeld voor haar ben geweest. Dit raakte mij en ik heb Josje gevraagd of zij dit verhaal voor mij op papier wilde zetten. Met trots en dankbaarheid deel ik deze blog. Dankjewel Josje!
In groep drie was ik al volop bezig met wat ik later wilde worden. Ik had de droom om chirurg te worden, maar begreep dat dat niet helemaal binnen de mogelijkheden lag vanuit mijn rolstoel. Tot we opeens een stagiaire in de klas kregen: Marieke. Ze liep stage als klassenassistente en zorgde voor de kinderen die hulp nodig hadden.
Voor mij was Marieke heel bijzonder. Dit kwam vooral omdat ze alles kon wat de andere klassenassistentes konden — terwijl zij zelf een lichamelijke beperking heeft. Zij was mijn eerste motivatie om later net als ieder ander te gaan werken!
Via via heb ik haar onlangs toch gevonden. Marieke blijkt ondertussen een eigen bedrijf en twee kinderen te hebben! Ook bijzonder, want ik ben in verwachting van onze eerste kleine en ken weinig andere moeders met een lichamelijke beperking.
Marieke, bedankt dat je mijn eerste motivatie was om ondanks mijn lichamelijke beperking een normaal leven te leiden!